Adam’s Family

Eigen haard is tv-programma waard

28 december 2002

Meegluren in iemand anders leven: het bleek een hit op televisie. Met Adam’s Family werd de deur opengezet voor een stroom aan reallifesoap met bekende Nederlanders.

Meekijken en meeleven
Met het succes van Big Brother was aangetoond dat televisie uitermate geschikt is om naar anderen te gluren. Voor documentaires en reportages waren al vaker onbekende en bekendere mensen door een cameraploeg gevolgd, altijd met een doel voor ogen. Maar dat doelloos meeleven óók een optie was, werd in 2002 ontdekt. De Amerikaanse zender MTV scoorde de pannen van het dak met The Osbournes, waarin popartiest Ozzy Osbourne en zijn familie werden gevolgd. De serie werd voorzichtig omschreven als ‘een combinatie van een soap-opera en een documentaire’, later afgekort tot ‘docusoap’. In de ene huiskamer kon worden meegekeken in de andere huiskamer, waar ze de tv aan de praat probeerden te krijgen, een ovenwant was vastgekoekt aan een bakplaat of waar de hond de woonkamer had ondergekotst. Zo bleken beroemdheden toch eigenlijk heel gewone mensen. In hetzelfde jaar maakte Nederland kennis met De Pfaffs, de familie van de Belgische doelman Jean-Marie Pfaff. Of alle ruzies en liefdes echt of geregisseerd waren, was voor de tv-kijker niet duidelijk, al zullen de twee gebroken ribben van Jean-Marie in het eerste seizoen niet voor de show geweest zijn. 

Het was radio-dj en media-ondernemer Adam Curry die in Nederland een reallifesoap wilde gaan maken. De hoofdrol was voor zichzelf, gedeeld met zijn bekende vrouw Patricia Paay en hun puberdochter Christina. Door zijn werk bij het Amerikaanse MTV kende Curry de producent van The Osbournes en zo vloog hij met het idee naar Nederland. Eén cameraman volgde de familie maandenlang op de voet en ook zelf maakte de familie opnames. Zowel BNN als RTL hadden interesse, maar onderhandelingen liepen spaak omdat Curry zelf de regie wilde houden om te bepalen wat wel en niet werd uitgezonden. Uiteindelijk ging SBS6 hiermee akkoord. In ruil voor één miljoen euro per jaar mocht de tv-kijker meekijken in de (soms niet zo) glamoreuze wereld van de first family of showbizz. Dat begon met een voorproefje in kerstsferen, om de kijkers warm te maken.

zaterdag 28 december 2002, 20.00 uur
Adam’s Family, SBS6

De uitzending
“Ik ruik iets branderigs in de kamer!”, gilt Patricia Paay. Het is een teaser voor wat later in de aflevering gaat komen. (Spoiler: er stond niets in de brand). De familie is in hun kasteel in het Belgische Brasschaat, beter bekend als Curry Castle, druk bezig met de kerstvoorbereidingen. Met hulp van butler Luc wordt de kerstboom versierd. Adam is ondertussen in zijn nopjes met zijn nieuwe auto. Naast het stuur zit een scherm waarop zelfs tv kan worden gekeken. De gesprekjes in het gezin worden half in het Nederland en half in het Engels gevoerd. In de tuin van het kasteel staat nóg een indrukwekkend speeltje van de rijke mediaman: een helikopter. “Of course I wanna fly!”, roept hij blij uit, terwijl er James Bond-muziek klinkt.

Het is een wirwar van losse scènes, die zo van de eigen handycam lijken geplukt en achter elkaar zijn gezet. De familie bezoekt een tuincentrum voor nog meer kerstspullen, Patricia laat trots haar pruik zien aan de camera en gilt als er vervolgens een drol op het tapijt ligt. De kerstspecial wordt afgesloten met een kerstfeest vol BN’ers, van Gordon tot Winston Gerschtanowitz. De voormalige Star Sister is dolgelukkig als ze voor haar vrienden karaoke mag zingen. En dan wordt het ook nog eens op tv uitgezonden.

BN’ers in de etalage
Na het kerstvoorproefje volgde in 2003 de reguliere reeks, met meer van hetzelfde. Adam Curry die in zijn helikopter rondvloog, Patricia die vocht tegen het oudersdomsproces (“Oh my god, I need some botox”) en vele kleffe momenten tussen het showbizzpaar. De enige opwinding in de huiskamer kwam door de aflevering waarin Adam met een beginnende erectie in de badkamer was vastgelegd. Enige inhoud was niet te bespeuren in de real life soap en als tv-programma niet prijzenswaardig. “Het is kauwgum voor de hersenen”, zou Adam Curry zijn reallifesoap later omschrijven. Hij had nog nooit zo makkelijk geld verdiend, biechtte hij op. Al die vluchten met de helikopter moesten toch betaald worden. De tv-recensenten voorspelden het genre geen lang leven.

Het tegendeel bleek waar. Voor BN’ers bleek de reallifesoap het perfecte middel om hun carrière te redden, imago op te krikken of succes verder te etaleren. Dat alles valt of staat met de hoofdpersoon, bleek toen opperdiva Patty Brard haar eigen programma kreeg. Ze was ‘goed plat’ en in de afleveringen gebeurde meer, van seks tot drankproblemen. Bovendien maakte Brard een meer authentieke indruk. In Nederland bleken er genoeg artiesten te zijn die geen probleem hadden met een cameraploeg over de vloer, van Frans Bauer tot Jan Smit – en als ze toch in Volendam draaiden, ook nog BZN. Waar gewone mensen op televisie beroemd kon worden, konden beroemde mensen op televisie juist laten zien heel ‘gewoon’ te zijn.

Na één jaar verdwenen de camera’s alweer uit Curry Castle. En dat terwijl het leven van de familie toen pas interessant werd. Curry’s helikopterbedrijf ging failliet en een curator legde beslag op alle bezittingen. Hij krabbelde op en wist na de reallifesoap wéér een noviteit aan te boren: de podcast. In 2009 volgde de scheiding tussen Adam en Patricia. Laatstgenoemde haalde nog regelmatig het nieuws, door een fotoshoot voor Playboy of door een bitterbal op het hoofd van een roddeljournalist uit te smeren. Het zou allemaal prachtige televisie hebben opgeleverd voor de reallifesoap.