Sport7

Nieuwe zender raakt buitenspel

18 augustus 1996

Meedoen is belangrijker dan winnen, behalve in de keiharde tv-wereld. De nieuwe zender Sport7 moest gaan scoren met het voetbal, maar stond vanaf het begin al op achterstand.

Voetbalrechten
“We gaan iets nieuws doen.” Met die woorden trapte KNVB-voorzitter Jos Staatsen de persconferentie af. ‘Iets dat nog niet eerder in Nederland is vertoond en als ik het goed heb ook niet in het buitenland.’ Een volledig sportkanaal werd aangekondigd: Sport7. De grootste troef van de nieuwe zender was het betaald voetbal. Tot dan toe waren de tv-rechten altijd in handen geweest van de NOS. Maar eind 1995 werd de publieke omroep voor het eerst overboden. De NOS had al een indrukwekkend bedrag van circa 900 miljoen gulden geboden. De KNVB had, samen met partners als Endemol, ING en KPN, een bedrag van 1040 miljoen gulden over voor drie jaar voetbalrechten. Met het commerciële Sport7 zou dit geld makkelijk terugverdiend kunnen worden, stond in het businessplan.

Iets nieuws, daar zaten veel kijkers op voorhand al niet op te wachten. Zeker toen duidelijk werd dat Sport7 een betaalzender moest worden. Voor de prijs van een ‘zak patat’ konden voetballiefhebbers de wedstrijden kijken. Daarvoor zouden de wedstrijden nog mooier, beter en flitsender in beeld worden gebracht. Onder druk van de kabelexploitanten zou de zender de eerste tijd nog gratis te ontvangen zijn. De NOS had dan wel geen voetbalrechten meer, maar wel strijdlust ten over, met één doel: Sport7 verslaan. “Wat bezielt ze daar bij de KNVB?”, sprak de voorzitter van de NOS openlijk. Voetbal was toch ‘van ons allemaal’? Toch werd in de maanden voor de start van Sport7 al toenadering gezocht. De NOS kreeg een sublicentie: zij mochten later op de avond de samenvattingen van wedstrijden uitzenden. In ruil daarvoor kreeg Sport7 beelden van andere sporten, want met alleen voetbal kon niet een hele zender worden gevuld.

zondag 18 augustus 1996, 16.00 uur
De aftrap, Sport7

De uitzending
Na een bombastische clip vol sportfragmenten wandelt Koos Postema vanuit het decor de studio binnen. ‘Het is een historische dag’, spreekt het gezicht van de zender de kijkers toe. “Na maanden van overleg, voorbereiding en hard werken gaat Sport7 van start.” In deze aftrap zal Postema de nieuwe programma’s en de vele nieuwe gezichten van de zender introduceren. Daarna staat meteen een knaller van een voetbalwedstrijd gepland. Ajax en PSV strijden tegen elkaar in de Nederlandse Supercup. Of zoals Postema zichzelf verbetert: “Dat is sinds dit jaar de strijd om de Johan Cruijff Schaal.”

Terwijl Ariane de Lepper zogenaamd het nieuws voorleest, wandelt Postema de studio binnen. “Jij gaat het Sport7 Nieuws presenteren, toch?” De nieuwslezeres vertelt dat op Sport7 zes dagen lang, twee keer per avond, het laatste sportnieuws te zien is. Dan is er ook nog de aankondiging voor de talkshow Sportcafé met Elsemieke Havinga en Hans Kraaij Jr. en wordt kennisgemaakt met de presentatoren van het voetbal: de ervaren Leo Driesen en een piepjonge Wilfred Genee. Het is duidelijk dat Sport7 dé plek moet worden voor elke sportliefhebber.

Rampzalige maanden
De eerste Johan Cruijff Schaal werd door PSV gewonnen. En ook Sport7 had wat te vieren: zij waren op hun eerste uitzenddag de best bekeken zender van de avond. ‘Maar dat is nog geen reden voor feest’, sprak directeur Ruud Hendriks profetisch. In de actualiteitenrubrieken op de andere zenders kwamen de avond erna Sport7-kijkers aan het woord. Natuurlijk hadden ze van het voetbal genoten, maar was dit nou zoveel anders dan Studio Sport? Nu het gratis was, wilden ze nog wel kijken, maar als het veel ging kosten, keken ze wel naar de samenvattingen. Bovendien was de speeltijd tijdens de wedstrijd linksboven maar half te zien en was er een storing rond de 67e minuut. Dat was volgens Hendriks de schuld van de PTT en ook geen ramp. “Want bij rampen komen mensen om.”

De maanden die volgden bleken voor Sport7 rampzalig. Er was immers niet elke avond een knaller van een voetbalwedstrijd. Veel avonden werden daarom ook gevuld met andere sporten, waaronder urenlange volleybalwedstrijden. Die trokken nog geen 30.000 kijkers. Voor adverteerders was de zender daarom weinig interessant. Intern werd gemord dat de NOS misschien wel een te ruime sublicentie had gekregen. Aandeelhouders, waaronder Endemol, begonnen al terug te krabbelen en in enkele grote steden verdween de zender na twee maanden al van de kabel. Ook enkele voetbalclubs zetten Sport7 buitenspel. Ajax en Feijenoord wilden hun eigen wedstrijden exploiteren en kregen daarvoor van de rechter toestemming. 

“U zult wel niet weer hebben gekeken, want u heeft ons helemaal nooit willen zien”, sprak Frits Barend vanuit de voetbalstudio. “De ballen”, perste de presentator eruit, terwijl zo’n 150 medewerkers hun middelvinger opstaken – nota bene naar die paar kijkers die wél waren ingeschakeld. Een dag later, op 8 december 1996, klonk het definitieve eindsignaal. “Dit station Sport7 mocht helaas niet overleven”, sprak presentatrice Jessica Broekhuis in de laatste uitzending. Koos Postema kondigde een time-out aan, waarna de namen van alle medewerkers in beeld verschijnen. Om het emotionele afscheid kracht bij te zetten, verscheen er zelfs een gedicht van Leo Driesen in beeld. ‘Ik geef graag honderd gulden om heel even, nog één keer te kijken naar Sport7.’ En dat terwijl voor de meeste kijkers twee gulden al te veel was.

Precies 113 dagen heeft Sport7 uitgezonden. In die kleine vier maanden had de zender honderd miljoen gulden uitgegeven. Maar scoren deed het niet.