Zwaaien naar tante Hannie

De omroepster als beste vriendin

3 februari 1955

Decennialang was de omroepster hét gezicht van de televisie. Sommigen waren zo vaak in de huiskamer aanwezig, dat ze als familie waren. Zo werd tante Hannie met open armen opgenomen in het gezin.

Van rondleidster tot omroepster
“Ken ik u niet ergens van?” Het was een vraag die Hannie Lips in haar leven veelvuldig heeft gehoord. Als een van de omroepsters kwam ze vaker in de huiskamers dan een gemiddeld familielid. In november 1954 maakte ze voor de KRO haar televisiedebuut, waarvoor ze haar baantje als rondleidster in een Rotterdamse margarinefabriek opzegde. Ze werd de vaste omroepster van de KRO. Eerst voor een jaar, maar al snel zou blijken dat ze door de tv-kijker thuis als familie werd omarmd.

donderdag 3 februari 1955, 17.00 uur
Jeugduitzending (Dappere Dodo), KRO

De uitzending
In februari 1955 start de KRO met iets nieuws: voor het eerst een echte kinderserie, het op poppentheater gebaseerde Dappere Dodo. Hiervoor wordt de artiest Bert Brugman aangetrokken, die bekend was van zijn marionettentheater. Dankzij een verruiming van de zendtijd krijgt het programma een plek op de ‘kindvriendelijke’ namiddag. Omdat Hannie de enige omroepster in dienst was bij de omroep, mag zij het programma voor de jeugdige kijkers in- en uitleiden. Met een ietwat formeel ‘tot ziens’ neemt ze na de eerste aflevering afscheid. 

Zwaaien naar de televisie
Al na de eerste afleveringen stroomden de brieven binnen. Vol lof, maar met een kritische noot van één meisje: zij had op het einde naar de omroepster gezwaaid, maar zij zwaaide niet terug! Bij de uitzending erop werd daarom op het einde door Hannie uitbundig en met beide handen gezwaaid. Het afscheid was al een stuk vriendelijker dan de vorige keer: “Wilt u mij een plezier doen? Samen met mij zwaaien naar de kinderen? Ze zwaaien terug hoor! Een twee drie.. dag allemaal, tot de volgende keer!”

Met de bijnaam Tante Hannie werd ze in enkele maanden tijd populair onder het jeugdig publiek. Hoe leuk Dappere Dodo ook was, velen bleven vooral kijken voor het einde. Het ‘zwaaimoment’ werd zelfs als apart programma van één minuut in de gids opgenomen. Ze werd steeds een belangrijker onderdeel van het jeugdprogramma van de KRO.

Hoe invloedrijk tante Hannie was, bleek in oktober. Trots liet ze een fietsvlaggetje zien met het gezicht van Dappere Dodo erop. “Wanneer jullie mij een briefje zenden, krijgen jullie ook zo’n vlaggetje!” Nog nooit kreeg een omroep zoveel brieven. Met als gevolg dat de KRO zo’n 15.000 vlaggetjes moest toesturen. De kijkertjes moesten dan wel bij de volgende uitzending op het einde met het vlaggetje naar de tv wapperen, anders zwaaide er wat.

Jarenlang bleef Hannie Lips als omroepster aan de KRO verbonden. In het kinderprogramma kwam ze steeds meer los: al zingend, al dan niet met accordeon in de hand, maakte ze van de televisie een feestje. Ze assisteerde bij de kinderquiz Vlieg ‘ns vlug in 1958 en was in datzelfde jaar ook de gastvrouw bij het Eurovisiesongfestival in Nederland. In 1966 moesten de kinderen afscheid nemen van hun favoriete televisietante.